Naar de tandarts
Het was weer lang geleden maar nu moest het er ne keer van komen. Vorige week tijdens het eten nen “AAAAAAAAH” gelaten, rechtsvanboven, als ik er aan denk lopen de koude rillingen over mijnen behaarde rug.
Amai, wat een groot gat
Danku, zelf gemaakt. Ik wou nog de “beter een gat in uwen tand dan omgekeerd zeker?”-mop vertellen maar heb het maar zo gelaten, ze heeft die waarschijnlijk al 200 keer gehoord dees jaar.
Ik heb vroeger altijd slechte tanden gehad, ik snoepte heel veel en poetste mijn tanden veel te weinig. Den tandarts heeft mij wijsgemaakt dat da vooral genetisch bepaald is, en da uw tanden sterker worden naarmate ge ouder wordt. Effectief, toen ik klein was lag ik minstens om de 2 maanden in de zetel met een hol in mijn gebit. Nu ben ik een jaar of 2 geleden bij den tandarts beland (voor controle), het was toen een jaar of 3 geleden da ik daar nog geweest was (en zeggen da ge om de 6 maand op controle zou moeten). Ik verschoot mij een ongeluk toen ze zei da het er goed uitzag, 3 jaar genen tandarts en toch geen problemen (buiten een onnozel gatteke van 2 kere niks). Ze zal wel gelijk gehad hebben met dat ouder en sterker worden dus.
Da verandert natuurlijk niks nul de ballen aan het feit da ik een serieus gat had in mijnen tand. Opvullen die handel, liefst met wit spul en ni met da donkergrijs. Da wit is mooier ma ‘t donkergrijs is iets steviger en blijft langer zitten wist ze mij te vertellen. Ik ben nen ongelooflijken held in tandartsen de pieren uit hunne neus halen, figuurlijk dan. Ik wil altijd weten waarom, waar en hoe, just ne kleine.
“Waajom mama?”
Ze haalt de grote spuit boven, en ik moet toegeven da mijn tandartsangst is toegenomen van niks naar een beetje ongemakkelijk. Vermits ik daar vroeger vaste klant was en alle maanden spuiten liet steken en gaten liet vullen deed mij da niks en lag ik daar 100% relaxed deuntjes te produceren met behulp van da zuigstuk in mijne mond. Meestal “Broeder Jacob”, force of habit. Nu lig ik iets minder op mijn gemak, maar ik laat mij ni doen. Ze steekt vanachter in mijne mond, duwt da ding daarin leeg en babbelt ne minuut of 5 over koetjes en kalfjes. Daarna pakt ze een boor en begint lustig te drillen. Mijn gezicht verkrampt en ze ziet da de verdoving ni ‘t gewenste effect heeft. Nog effe wachten dan maar. Uiteraard val ik haar lastig met de vraag
“waajom ig ga ngi vergoofg?”
Da zuigding in mijne mond bevordert mijn spraak ni echt. De zenuw die ze verdoven in uw onderkaak loopt van achteraan in uw kaak tot vooraan in uw tanden en uw lip, en ook den helft van uw tong hangt daaraan vast. Resultaat, de rechterkant van mijn tong en lip waren verdoofd, maar de tanden niet genoeg.
“Dat heb ik nog bijna nooit voorgehad, zeer zeldzaam”
Jaja, zeggen ja, allemaal vijgen na Pasen. Ze pakt nog een spuit en duwt die (in 4 keer, beetje misstoken) IN mijn tandvlees achteraan. Dat is een ongelooflijk vies gevoel, maar eigenlijk voelt ge enkel het geluid van da ding da uw tandvlees doorboort. Dan nog een spuitje IN de wortel van den tand, voelt ge ook ni maar kraakt wel als ze doorduwt.
Na veel boren en trekken (met van die haakjes), 5 wattekes, wa wit spul en 4 UV-droogsessies (ik gok UV, om uit te harden, paars licht) zat de klus erop. Dankuwel. Ge moogt binnenkort nog nekeer terugkomen voor de rest want er is nog wa werk. Da is dan 61 euro alstublieft.
Ik zal al maar beginnen sparen voor de volgende afspraak.
3 commentaren June 30th, 2005