Duizeligheid
Een jaar of drie geleden zaten we (zoals gewoonlijk) met G8, tuks, verbsos, bernd (zijnen blog-url ben ik kwijt gevonden :)), cush, acco, whacker en de rest van de bende in de Foyer op EHB (IWT) toen ik ineens vrij misselijk en lijkbleek werd. Ik ben toen wat buiten gaan uitwaaien, maar het beterde niet. Dan maar naar huis gereden en een dag of drie aan een stuk zo duizelig en misselijk als nen hond geweest.
I’m talking niet kunnen rechtstaan (omver vallen), niet kunnen platliggen (braken wegens zeeziek-ish), niet kunnen zitten (omvallen, wegdraaien), enkel halfrechtop liggen met een emmer naast u en regelmatig gal braken.
Vreselijk. Ik denk dat ik nog nooit zo ziek geweest ben, of toch nooit zo rottig ziek, het soort ziek zijn waar je echt last van hebt. Een griepje, een verkoudheid, allemaal niet zo erg. Zelfs u af en toe verloren kakken kan er wel door, maar 24/24 in een overkop lijken te zitten? Neen, bedankt.
Uiteindelijk ben ik dan maar naar de dokter getrokken, die vertelde mij dat ik een ontsteking had aan mijn middenoor, u weet wel, waar het evenwichtsorgaan zit. Ik kreeg Betahistine voorgeschreven en was op een mum van tijd van dat vreselijke gevoel af. Het duurde nog enkele dagen eer ik helemaal de oude was, maar het lijden was voorbij.
En hier zijn we dan, drie jaar later, en ik ben weer zo zat als een kanon. Alles draait, ik kan niet rechtdoor lopen en hang chronisch naar links. Bij de dokter van wacht werd ik aan een aantal test onderworpen om te zien of het wel degelijk een evenwichtsstoornis was. Jepjep, duidelijk.
Rechtopstaan, voeten tegen elkaar, armen gestrekt vooruit, handpalmen naar boven en ogen dicht. Probeer recht te blijven staan. Chance dat ze mij vasthield.
Met de ogen gesloten 5 passen vooruit lopen. Nuja, vooruit, via een kleine omweg, een beetje scheef, maar ik geraakte er wel.
Hetzelfde, achteruit. Mmm. Neen. Dat ging voor geen meter.
Weer Betahistine voorgeschreven gekregen, de vorige was vervallen op 08/2004, uiteraard, en ik dusd naar de apotheker van wacht voor pillekens. Ik heb den indruk dat de pillekes niet veel uithalen, maar ik ben niet zeker. Er komt in elk geval geen braken enzo aan te pas, het is veel minder erg dan enkele jaren terug. Misschien is het wel dankzij die pillekes dat het niet erger wordt? Het hangt in alle geval mijn voeten uit.
Woensdag afspraak bij een neus-, keel- en oorspecialist. Het baart mij een beetje zorgen, de tweede keer in drie jaar tijd, lijkt me niet volkomen normaal. En als ze de ziekte van Menière willen vaststellen, dan heb ik liever dat ze erbij zijn voor ik potdoof ben.
10 commentaren July 24th, 2006