Hij is 33 en topsporter-af. Bij ik-weet-niet-welke-eersteklasse-voetbalploeg gespeeld, maar zijn carrière is voorbij. Juma Mossi ofzoiets. En nu moet hij rondkomen met 700 euro werkloosheidsuitkering, ocharme. Dat hij gaat werken verdomme.
“Je [ne] connais même pas un métier que je sais faire. En Afrique, si on se lance dans le foot, on ne fait que le foot.”
Ej, zeveraar, met de pré van nen eersteklassevoetballer kunt ge u al het één en het ander veroorloven. Komen wenen op TV dat ge niet rondkomt met uw uitkering, van kop tot teen in merkkledij, van de schoenen tot de pet. Laat mij niet lachen. Dan had ge maar wat slimmer moeten zijn en geld opzij gezet hebben toen het goed ging. Ok, ge kunt in die enkele jaren misschien uw gehele toekomst niet verzekeren, maar toch een stuk. En dan nog, iedereen kan werken. Het is niet omdat ge niet gestudeerd hebt dat ge niks kunt, integendeel, zeker met de fysiek van nen topsporter. Ga een opleiding volgen.
Hoe doen (kleine) zelfstandigen het denkt ge? Als die op pensioen gaan? Die krijgen een pensioen van twee keer niks, en die moeten daar OOK mee rondkomen. Ze worden verondersteld tijdens hun loopbaan een appeltje voor de dorst opzij gezet te hebben.
Maar voor voetballers gaat dat niet he, ha neen. Want die moeten allemaal Bikkembergs kunnen aandoen, en Puma, en Nike.
Goed bezig jong. Ge hebt chance dat ik u langs den TV genen djoef kan geven.
Nerveus word ik ervan.
Neen, ik ken de exacte situatie niet, en neen, ze interesseert mij niet. Het kan zijn dat deze meneer gelijk heeft, maar dan is het maar maar gal dat ik spuw naar gelijkaardige gevallen, zo van die mannen die ongelijk hebben. Komen blijten dat een uitkering (om NIKS te doen! NIKS!) niet groot genoeg is, dat vind ik _altijd_ arrogant, ongeacht de situatie. Degoutant. Laag. Krapuul! Allé kom, weg! Weg!
December 13th, 2006
Openbaar vervoer, het ligt mij zo niet. Nog niet althans, want dat zal wel wennen.
Vanmorgen nam ik hier de trein richting Brussel en was van plan om in Brussel-Zuid af te stappen. Ik ben de stations nog niet zo gewend en stapte verkeerdelijk af in Brussel Centraal. Chance dat er vanuit Brussel Centraal alle vijf voet treinen rijden naar Brussel-Zuid, anders was ik veel meer dan 15 minuten te laat op school geweest.
Het plan was om naar de les te gaan tot 12u40, de trein te nemen om 13u39 (jaja, één trein per uur) en om rond 14u11 in Merchtem toe te komen. De goesting om in de les te blijven zitten was echter vrij snel verdwenen, en om 10u40 hield ik het voor bekeken. Eerst nog wat rondgedasjterd in het labo, en uiteindelijk zeer nipt op tijd vertrokken om de trein van 11u39 te halen.
Toen ik aan het metrostation aankwam stond er net een metro te wachten (om naar Brussel-Zuid af te zakken), dus ik sprong snel in de eerste wagon. De (weinige) ervaring leerde mij dat ik beter in de achterste wagons stap, omdat ik dan in het Zuid dichter bij mijn bestemming uitkom. Nog snel van wagon veranderen, dat doe ik wel vaker, maar niet in beginstations (waar de meeste deuren van het metrostel gesloten zijn). Ik spring uit de wagon, zet vier stappen en het fluitsignaal treedt in werking. Miljaar! Net als ik voor een gesloten deur sta (die niet meer opengaat tijdens het fluitsignaal, uiteraard). Resultaat? Metro gemist (omg), en dus 3 minuten verloren.
In het Zuid aangekomen een spurtje getrokken naar de Grote Schermen alwaar de dienstregeling op af te lezen is. You have got to be kidding me. Het is 11u39 en ik heb mijn trein op enkele seconden gemist.
NOOOOOOO! Een uur langer wachten dus, en gelopen als ne Somaliër achter een vluchtende snede brood voor niks.
Gene paniek, de madam is al thuis en kan mij misschien ergens anders komen halen, in Asse, of in Ternat, of Vilvoorde of Dilbeek of weetikveel. We moesten nog in Wemmel zijn en spraken 25 minuten later in Wemmel af. Met de metro uit het Zuid had ik dat gemakkelijk gehaald. But noooo, dat zou te gemakkelijk geweest zijn, het leek mij immers sneller om eerst de trein te nemen tot in het Noord, en dan de metro naar Wemmel.
Eénmaal in het Noord aangekomen wist een behulpzame agent mij te vertellen dat er helemaal geen metro rijdt in Brussel Noord. Zou ge nu niet doodvallen dacht ik bij mezelf. Nog altijd niet panikeren, gewoon gaan vragen aan de balie-man hoe ik het snelst in Wemmel geraak.
“Binnen 7 minuten vertrekt er nen bus naar Londerzeel die in Wemmel passeert”.
Ok. De bus dan maar. Enkele minuten later dan voorzien kwam de bus aan.
“Rijdt gij naar Wemmel?”
“Ja.”
“Geweldig. En mag ik met mijn metro abonnement gratis mee?”
“Neen, dees is De Lijn, uw abo is voor de STIB. Dat kost u € 1.60.”
Ik was te ver gekomen om nu nog op te geven en stemde in. Na enkele minuten rijden vroeg ik de chauffeur hoe lang de rit zou duren. Een minuut of 25 naar ‘t schijnt.
Ge moet weten dat mijn madam ondertussen al 35 minuten stond te wachten in Wemmel, en ze is ziek ochot.
Moraal van het verhaal: Ik had beter gewoon (rustig) een uurtje op mijn trein gewacht, dan had ik dertig minuten vroeger thuis geweest dan nu het geval was, EN ik had met die € 1.60 een pint kunnen gaan drinken.
Great success!
Ik heb dit in één keer geschreven en niet nagelezen. Als er fouten instaan dan hoor ik het graag.
December 13th, 2006