De sleutel is terecht
Warning: wegens vrij ingewikkeld en lang kan u dit een zeer saaie post vinden. Onthou dat dit mijn blog is, en dat ik hier mijn zin doe, of dat u nu aanstaat of niet. Kom niet zagen dat het een saaie post is, want daar waren we het al over eens.
Wij hebben hier beneden in ons appartement “een kot”, waar we de vuilzakken en lege dozen en bier enzo zetten, alles wat anders toch maar in de weg staat. Op de deur van het kot past een sleutel (no kidding), en die sleutel hangt altijd in de parlefondraad gewikkeld naast onze voordeur.
Bijna altijd. Altijd, tenzij ik die daar vergeten terughangen ben, en zo was het vorige zondag het geval. Maar dat was allemaal de J. zijn schuld, met zijn vallen en wij naar de spoedgevallen spurten enzo. De sleutel was in mijn broekzak blijven zitten.
Gisteren, een week later, was de sleutel nog altijd spoorloos. Uiteraard is dat mijn schuld, want ik heb die ‘t laatst gehad en bijgevolg kwijtgespeeld. Alles heb ik afgezocht, al mijn broekzakken, jaszakken, bureau, living, auto, alles. You name it, I searched it. Niks dus. Enfin, geen probleem, ik grabbel hier ne nest andere sleutels bij elkaar (zo van die standaard dingen) met ne nummer op, in de hoop dat er ene past. Nope, geen chance.
Ik geef het op en zeg aan de madam dat ik dat morgen wel zal regelen, bij de slotenmaken achter nen andere (standaard) sleutel, ofzo, of slot uitboren, of diene van de buren pikken en zeggen dat ik van niks weet, we shall see. We komen het appartement binnen, de madam doet de deur achter zich dicht, draait ze op slot en *knak*, sleutel afgebroken in ‘t slot.
De sleutels van vandaag de dag, meneer, boecht van dunaldy is dat, meneer. Laatste nog de sleutel van onze voordeur laten bijmaken voor mijn schoonbroers enzo, 2 van de 3 zijn binnen de maand afgebroken, terwijl de originele sleutels al 30 jaar meegaan. Besparen op de metalen waaruit ze sleutels maken, ‘t gaat ver.
Waar was ik. Juist, afgebroken. Na enkele minuten prutsen was het stuk eruit, en de madam gaat morgen achter ne nieuwe. Ze belt naar haar moeder, om al diene zever te vertellen (de werknemer die het zoveel-bellen-als-u-wilt-tarief heeft uitgevonden bij Telenet mogen ze voor mijn part de Nobelprijs geven), en dit is wat ze uit de conversatie leerde:
We waren woendag bij haar ouders gaan eten, en de sleutel die ik kwijt gespeeld was (van ‘t kot) is daar blijkbaar uit mijn zak geglipt (DE SNOODAARD!) en onder de salontafel blijven liggen. Mijn schoonvader had die de dag erachter gevonden en tegen mijn schoonmoeder gezegd: “Tiens, Marnik zat hier, hij zal zijn sleutel laten vallen hebben”, waarop zij antwoordde “euh, ja, da kan, geef maar, ik zal em wel teruggeven”, een beetje stotterend en onzeker. Waarom? Wel, long story short, ze dacht dat het de sleutel was van TK., die TK. stiekum achtergelaten had om mijn sjoeke en mijn schoonmoeder bij TK. thuis binnen te laten voor de geheime voorbereidingen van mijn schoonvader zijn feest zaterdag, voor zijn 50e verjaardag. En hij mocht daar niks van weten, dus was dat zo een beetje op heterdaad betrapt, met die sleutel en al, _moest_ dat TK. haar sleutel zijn geweest!
Ik skip weer enkele stukken, want het wordt te lang en te ingewikkeld (djeez, ‘t is maar ne sleutel). De point is dat mijn schoonmoeder die sleutel aan mijn madam had gegeven, en dat die daarmee bij TK. was binnengeraakt (!) om de voorbereidingen voor ‘t feest te treffen. Ze gaf de sleutel aan TK., maar die zei dat die sleutel niet van haar was, enfin, veel verwarring en van die stoten, maar niemand hechtte er belang aan. Ondertussen is heel het verhaal opgehelderd en is de sleutel weer terecht, hij hangt op zijn vertrouwde plaats, in de parlefondraad gewikkeld naast onze voordeur, waar hij thuishoort.
Moraal van het verhaal? IK heb de sleutel dan misschien wel laten vallen, maar MIJN MADAM is duidelijk de laatste die de sleutel heeft vastgehad, en dus was dat allemaal, integraal ende compleet haar schuld. Ik wasch mijn handen in onschuld.
De sleutel is terecht, mijn naam is gezuiverd. I rest my case.
Toch wel straf dat die sleutel op TK. haar voordeur past, zeer straf zelfs. En dat mijn madam haar eigen sleutels niet herkent. En dat ge over zo’n banaal voorval zo lang kunt lullen. En dat GIJ dat hier tot beneden hebt gelezen! (En komt niet af met de “ik heb enkel het begin en het einde gelezen, ik geloof u niet)
4 commentaren January 22nd, 2007
