De eerste burenruzie
Het moest ervan komen.
Ik ben vroeger altijd al een doorvragerke geweest, veel “waarom?” enzo als ik klein was. Ik ben kritisch ingesteld, en het is niet omdat ge mij iets wijsmaakt dat ik dat zomaar geloof. Als ge het niet een klein beetje kunt argumenteren dan geloof ik er geen bal van, het is niet “omdat de meester het gezegd heeft” dat het allemaal waar is.
Mijn madam had het al aan de stok gehad met een oudje hier in de straat. U kent ze wel, ze zitten van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat voor hun venster, zo een glasraam-venster waar ge niets kunt door zien van buiten uit. Zij zien u wel, maar gij ziet niks, omdat het binnen te donker is en het glas ook te donker is. Aaaanyway, sinds kort hebben ze op de straat voor hun deur een witte rechthoek geschilderd (of laten schilderen). U weet wel, zoals een gehandicaptenplaats, maar dan zonder de rolstoel erin en zonder begeleidend bord. Er was nergens anders plaats (we zitten hier met een groot parkeerprobleem) en dus zet mijne sjoe haar in die rechthoek. Ze stond er nog maar met één wiel in of madammeke was al op de ruit aan ‘t boenken en van “mag niet!” aan ‘t wuiven en wijzen. Mijne sjoe heeft haar zonder morren herzet.
Ik ben genen toffe mens, toch niet als ge tegen mijn schenen sjot, daar ben ik allergisch aan. We kwamen net thuis, en er was weer nergens plaats, behalve in de witte rechthoek bij dat oud koppelke. Niemand durft daar nog parkeren, terwijl ik zeker weet dat daar geen reden voor is. Ik zeg dus tegen de madam dat ze haar op die plaats moet zetten, en zo geschiedde.
Nu waren ze met twee, oud vrouwke én oud meneerke, allebei op de ruit aan ‘t boenken. Dat we daar wegmoesten. Ik vroeg waarom maar dat viel in dovemansoren, ze bleef maar van “mag niet!” schudden en stuurde ons weg. Ik wilde net aanbellen toen ze de voordeur opendeed.
Neen meneer! Ge moogt daar niet staan! Ziet ge dat niet?
En ze wees naar haar ruit. Daarachter stond een “verboden te parkeren”-bord, met haar nummerplaat op, zoals ge ze kunt kopen in den Auto 5. Ten eerste had ik dat niet zien staan (de ruit is donkerrood en ge ziet er niks door), en ten tweede heeft dat wettelijk geen waarde bij mijn weten.
Ik had nog niks gezegd maar mijne neus was er bijna af. Ik probeerde.
Goeienavond mevrouw en meneer. Is er een reden waarom ik hier niet mag staan? Ik zie geen gehandicaptenbord, maar misschien is dat nog in de maak.
Dat ik nog veel moest leren, en dat ze aan mij toch geen rekenschap moesten geven zeker?
Mevrouw, als ge mij nu vriendelijk zou vragen om mij te herzetten dan was dat al lang gebeurd, en daarbij …
En ze smeet de deur dicht.
Owkeeeeej, Guido. Ik ben allergisch aan onbeschoftheid. Ik heb haar mijn nummerplaat (door de ruit) gedicteerd en ben doorgegaan.
Thuisgekomen snel even de politie gebeld, kwestie van veel ambras en boetes te vermijden, maar de agent wist mij te zeggen dat dat bij zijn weten niks betekende, die rechthoek, en dat zij daar geen aanspraak mag/kan op maken.
We stonden niet _exact_ in de rechthoek, want we probeerden zo weinig mogelijk plaats te verspillen. Ik ben dus tien minuten later de auto ingestapt, heb hem een meter achteruit gezet en ben weer uitgestapt.
Ik durf wedden dat ze dacht dat ik de plaats ging verlaten. Meheheh.
53 commentaren June 13th, 2007
