Bij het thuiskomen zag ik achter onze wagen een stuk plastic liggen, iets dat leek op een stuk van een andere wagen. Bij nadere inspectie bleek het dat ook te zijn, meerbepaald van de buurman zijn Seat Leon, een stuk plastic dat normaal rond de mistlichten zit. Even aanbellen om het stuk af te geven voor er iemand over rijdt.
Ik vraag of dat soms niet van zijn auto gevallen is, we gaan kijken en ja hoor, het was van de Seat afkomstig. Sterker nog, grote krassen en deuken vooraan de zijvleugel, zijn koplamp paraplu en de bumper scheef. Blijkbaar kan er iemand in onze straat niet zo goed parkeren.
Dat hij het nog gehoord had, dacht hij, dat er iemand een half uur daarvoor aan het prutsen was bij het parkeren, hij was komen kijken maar door zijn afdak kon hij niks zien. Geen omnium verzekering, en dus dikke kak dat hij niet gezien heeft wie het was. Dat gaat hem geld kosten. Het is een perfect onderhouden wagen, altijd proper gewassen, schone velgen onder, hij is blijkbaar autoliefhebber, en hij zal het dus zeker zo snel mogelijk laten repareren.
De volgende dagen gaan we op zoek naar De Bestuurder en De Wagen Met Krassen, en o wee als we hem (haar? haar!) vinden. Zeer respectloos en laf vind ik dat, zo iemand anders zijn gerief beschadigen en gaan lopen. JANEEEET!
De “janet” moet geroepen worden, zoals in een filmpje van In De Gloria, waar de werknemer gaat squashen met de baas en een beetje teveel drinkt. Ik zoek het op en zal het hier linken, hilarisch.
Update: zoals beloofd, met dank aan Uw Moeder! Het is 6 minuten 30 te doen, ongeveer. RUSTIG WILFRIED, RUSTIG!
Op tijd opstaan, met madam haren auto naar de keuring. Hopelijk ben ik nu al onderweg (ik schrijf dit zondagavond), anders haal ik de ochtendmeeting op ‘t werk niet meer.
Waarom ik dat doe, zo in de toekomst posten? Omdat ik anders de neiging heb van een week niets te posten, en dan ineens 5 posts per dag, en ik ben allergisch aan dat onevenwicht Symmetrie ftw!
Ge dacht dat ik ging vertellen dat ik ga beginnen joggen. Hell no, iets compleet anders.
Films kunt ge downloaden in verschillende maten en gewichten, zo zijn er bijvoorbeeld “cam” versies, gefilmd in de cinema. U kent het wel, ge gaat naar ne film kijken, pakt uwe camera mee, zet die (liefst) op een tripod en filmt gewoon alles. Boecht van dunaldi, maar we wijken af. Ik wou gewoon een commentaar posten die ik zag bij één van die films:
At least the audio is fine. I can here the movie while jogging tomorow.
Ik vind het nu trouwens al minder grappig dan daarnet. Maar daarnet vond ik het echt wel lachen. Effe.
De N16 van/naar Mechelen/Sint Niklaas is de rotste baan ever. tientallen Kilometers lang, elke kilometer een rood licht en een flitspaal. Maximumsnelheid 90 kilometer per uur.
Als uw GPS zegt dat de “snelste route” langs de N16 is, niet geloven, tenzij ge per helikopter reist. Ge zijt sneller langs Montpelier…
Zoals eerder vermeld dus sinds gisteren terug uit de champagnestreek.
We waren van plan gewoon naar Frankrijk te rijden en ter plaatse op de wullen boef logies te zoeken, maar dat was mijn medereizigers iets te gewaagd en dus werd er toch maar op voorhand iets geboekt. Na een uur of vijf rijden kwamen we aan in de champagnestreek, zo’n 400 km van hier, langs de nationale wegen, want op de autosnelweg is weinig te zien.
Bij het betreden van de hotelkamers viel onze mond open. Back to 1942. Serieus, het rook daar zelfs naar oude mensen. De lelijkste tapis plein op de vloeren, donkerbruine tegels met een kleuroverloop in de badkamer, bakeliet, geel uitgeslagen schakelaars, een voorhistorische radio (mechanische tuner! druk- en draaiknoppen!), een klok/wekker die meer weg had van een zonnewijzer en bloemenbehang tot op het plafond. De matrassen al een jaar of 396 niet meer vervangen, als ge in bed lag dan lag ge eigenlijk ongeveer op grond, zo doorgelegen waren ze. De kraan lekte en het rook alsof er onlangs iemand was gestorven op de kamer, maar dat ze die persoon nog niet gevonden hadden.
Na veel vijfen en zessen op een ander gaan logeren (toch mijn goesting gekregen), maar daar wel ’s avonds gaan eten, het was daar naar ‘t schijnt ongelooflijk lekker, en dat was niet gelogen, zaaaalig. Toevallig in het stadje Estissac een molen gaan bezoeken met een piscicultuur, Le Moulin d’Eguebaude, bleek toch wel niet dat ze daar kamers verhuurden zeker? Prachtig kader, wat een domein, zeer romantisch. Onze eerste keer op een Chambre d’Hôtes, maar zeker niet de laatste.
Troyes gaan bezoeken, en bij heel wat kleine champagneboerkes binnengelopen om te degusteren en te kopen. Hoe kleiner hoe liever, de grote bedrijven doen niets manueel en kopen overal druiven op, ze zijn duurder en ze vielen niet echt in de smaak.
Anyhow, ik kan heel wat verkopers aanraden, bijna allemaal op de “Route Du Champagne”, met zeer vriendelijke ontvangst en democratische prijzen, maar ik heb ze hier niet bij mij en kan niet direct op de namen komen, enkel op die van Jacky Therrey. Later meer.
Koud was het wel, het heeft daar alle nachten gevroren denk ik, maar de degustaties maken veel goed. Zeer fijne ervaring, zeker voor herhaling vatbaar. Maar eerst al die champagne opkrijgen, we waren met z’n zessen en zijn teruggekeerd met iets meer dan 80 flessen, er komen dan ook twee trouwfeesten aan, en daarbij, ge moogt toch eens af en toe lekker decadent doen zeker?
Symmetrie ftw!