marnik.org

Door het oog van de naald

Thursday 17 July 2008 om 17u37

Gisteren gingen we op bezoek bij een oude vriendin, een vriendin waar we (en dan vooral mijn vrouw en haar zus) een groot deel van onze jeugd mee doorbrachten. Je kent dat wel, je groeit uit mekaar, studeren, verhuizen, elk je eigen weg, maar toch heb je na zoveel jaren niet echt het gevoel dat er zoveel veranderd is.

Anyway, T. had enkele maanden geleden een zwaar auto-ongeval, op een rijmplek uitgeschoven tegen 50 of 60 km/u, tegen een boom. Via via bereiken die verhalen het verre Merchtem, en dat is toch effe schrikken. Heup op drie plaatsen gebroken, de C1 (bovenste nekwervel naar het schijnt) ook gebroken, voor veel mensen (50%?) komt dat nooit meer goed, met complete verlamming tot gevolg. Niet direct iets dan je als 26-jarige vrouw graag te horen krijgt.

Na enkele maanden vechten, 65 dagen met een halo rondlopen (hier het gerief, hier iemand die het draagt), metalen constructies in het bekken gevezen is ze er gelukkig zeer goed van hersteld. Met een beetje geluk is het enige permanente letsel een iets stijvere nek, het enige wat gisteren nog te zien was waren enkele kleine pleisters op het voorhoofd, waar de metalen vijzen van de halo zaten, voor de rest zag ze er stralend uit.

Een spraakwaterval, net zoals vroeger, zeer positief ingesteld, en dat doet heel wat denk ik. We zagen ze vol enthousiasme vertellen, en het leek alsof er nooit iets aan de hand was, maar in werkelijkheid is ze door het oog van de naald gekropen, het had veel slechter uit kunnen draaien.

Dat doet een mens nadenken, denk ik dan. En dat het verdorie niet zolang mag duren om oude vrienden terug te ontmoeten, dat we niet moeten wachten tot er slecht nieuws komt om contact te zoeken. Het kan allemaal zo snel gaan.

Gepost in: Friends