Michael post dit, de ene (Tim) is het volmondig eens, de andere (Michel) is het volmondig oneens, nog een andere (i.) uit haar mening in een andere brief.
Ik vind dat fijn, zo van dat gedoe, stormen in glazen water, en meningsverschillen over opvoeding, kinderen, onderwijs en van die zaken. Het liefst van al zou ik iedereen rond een tafel zetten, een zak chips opentrekken en luisteren. (Daarmee dat ik ook graag naar politieke debatten luister, en dat de madam mij daardoor voor zot verklaart, edoch dit terzijde.)
Carry on. Nothing to see here.
(Ik had verklaart daarnet met een D geschreven, god weet waarom. En elke keer ik “mening” typte zat er een typfout in omdat ik aan meningitis moest denken. Joeng joeng joeng…)
March 14th, 2008
Ik ving het stokje van Ntone, here goes.
Bij ons thuis werd er nooit naar de radio geluisterd. We hadden wel een platenspeler waar ik dol op was, platen van The Beatles, Urbanus, Clouseau (die mijn zus voor haar communie kreeg), en heel wat andere muziek die ik mij niet herinner.
Wat ik me wel herinner is een anekdote over Kamiel Spiessens. Oh boy. Ons moeder had een tekstverwerker, van (Rank?) Xerox waar ze vroeger werkte. Het was een machine die met vier volwassen personen naar boven verhuisd werd (waarbij de trap het bijna begaf), en het kon niets anders dan tekst verwerken. Anyway. Ik was daar toen al zot van, en hield me bezig met het uittypen van de teksten van de “hot hits” van toen, zo van die dingen waar de hele lagere school zot van liep. “Het is ni moeilijk, het is gemakkelijk” was als ik mij niet vergis mijn eerste werk. Ik herinner mij dat ik naar de radio belde om die plaat aan te vragen (Radio Contact?), en dat ik na een uur terugbelde om te zeggen of ze het niet echt snel wilden draaien, want het was bijna 20u en ik moest gaan slapen. Met de recorder in aanslag natuurlijk. Liedje opgenomen, uitgetypt, twintig keer afgedrukt en aan heel de klas uitgedeeld. (Uhu, ik was toen al ne rare.)
Nu ik eraan terugdenk, ik herinner mij iets gelijkaardigs met het liedje van Frank Dingenen, “Samen in de File”, bij maat KK thuis. Maar we wijken af.
Radio dus. Ergens in het middelbaar stond er een stereo naast mijn bed. Ik luisterde hele dagen naar Radio Contact, en daarna naar Topradio. Hele nachten met mijn koptelefoon luisteren naar Peter Hoogland in Het land van Hoogland. De puberteit zeker? (Hier trouwens enkele fragmenten, zeeeer slechte kwaliteit, maar ik herinner het mij alsof het gisteren was.)
Daarnaast nog enkele quotes, zo herinner ik mij dat ik ooit met Jago achteraan in de Renault Espace zat, terugkerend van de zee ofzo, en dat onze pa Radio 2 had opgezet. De “strubeliiiingen in Kosoovo” (op zijn Gents) blijven meegaan 
Stokje werpen! Naar cush, spydro, whacker, wapi en Frederik. Als er 2 stokjes gevangen worden ben ik al content.
March 14th, 2008