Ze kunnen onze aangeifte maar aanvaarden tot de dag erna, of zorgen dat hun systeem meekan.
Kapot in juli 2006 toen ik online wou invullen, kapot in mei 2009 toen ik een token voor de madam wilde aanvragen, en nu nog eens. Prachtig.
Update: Ik kan inloggen. Wijs. Ik kan mijn aangifte openklikken, maar “snelle invoering” en “berekenen van de belasting” werkt niet, ik kom altijd weer bij het begin uit. Het werkt dus niet.
Update 2: Lang genoeg proberen en het lukt. Beide aangiften verstuurd.
Vierde training vandaag, dezelfde als de vorige. 22 minuten, waarvan de helft wandelen en de helft lopen (1 lopen, 1 stappen, 2l, 2s, 2, 2, 3, 3, 3, 3), maar ik heb iets verder gelopen, 2,92 km volgens Google Maps.
In mijn hartslagmeter ingevoerd dat ik tussen 159 en 179 slagen per minuut wilde lopen, en als ik daarbuiten ga begint dat ding te piepen. Meestal zat ik eronder, voor de rest ertussen, en rond minuut 18 ging ik er effe boven (181).
Ik ben begonnen aan een Start To Run met collega S. Onze conditie viel wat tegen, en op het bedrijf wordt sporten nogal gepromoot. Als niet-sporter val je al snel uit de toon, en dat is eigenlijk wel cool.
Een week ben ik bezig, training 3 achter de rug. Een training van 22 minuten, waarvan 11 lopen en 11 stappen. Het bouwt nogal traag op vind ik, en ik wil best meer dan drie keer per week gaan lopen (eens zien hoe lang ik dat volhou), maar naar het schijnt is dat een zeer slecht idee, en leidt/lijdt dat nogal snel tot blessures, en dan is het helemaal gedaan met lopen.
Op Google Maps eens uitgeteld hoe ver ik gelopen ben, want daar had ik geen enkel idee van:
Dat parcours tweemaal (heen en terug), in totaal dus 2.67 km. Beginnen bij het begin zeker?
Het doel? Volgend jaar de 10 miles van Antwerpen, en een marathon voor ik 30 ben. Nog ruim de tijd dus
Hiernaast zijn ze blijkbaar aan het werken. Er wordt vooral veel en hard en lang geklopt. Door de aanliggende muren geeft dat een pak lawaai, maar hey, als er moet gewerkt worden dan moet er gewerkt worden, en ik ben de laatste die ge daarover zult horen klagen. Ge kunt geen trap installeren in stilte, kan ik mij voorstellen. Leven en laten leven.
Hieronder:
Madam hieronder maakt ook veel lawaai. Altijd. Ze staat altijd een pak vroeger op dan wij, en ze heeft de onhebbelijke gewoonte van gedurende die tijd heel haar appartement rond te crossen, op klompen. Het kunnen ook schoenen met hakken zijn, of pantoffels met een harde zool. In elk geval, veel lawaai.
Ze rookt ook, samen met nog andere bewoners uit de appartementsblok hier. Geen van hen rookt bij mijn weten in de traphal (ze moesten eens proberen), maar toch ruikt het vaak naar asbak. In de traphal (gezamenlijk), in onze WC (verluchting die op het dak zal communiceren), in de badkamer (idem), in de slaapkamer/keuken wanneer we verluchten (we verluchten dan soms met verse sigarettenrook van hieronder, zalig).
Ze zou ook kunnen bellen zonder telefoon. Gewoon haar raam openzetten, en ze kan tot drie gemeentes ver communiceren. Precies een viswijf op de markt, niet te geloven. Roepen, roepen, roepen. Altijd. Ze belt ook veel, om niet te zeggen altijd. Elke zaterdag en zondag, om stipt 9u ’s morgens (wanneer we soms nog slapen), ge kunt er uw klok op gelijkzetten. Elke. Zaterdag. En. Zondag. Altijd. Of neen, niet altijd, soms is het ook 8u, of 7u30, maar dan belt ze gewoon extra naar iemand anders, de telefoon om 9u is een constante.
Ik kan veel verdragen.
Hieronder en hiernaast:
Het is 18u30 ’s avonds, hiernaast zijn ze aan het kloppen. Ik hoor die hieronder van haar oren maken (al roepend, uiteraard). “GAAT ‘T GAAN JA?”, en “IS ‘T GOED JA?”.
