Enkele weken geleden bij Pietel gelezen hoe hij ineens nood had aan backups wegens corrupte Lightroom dingen. Dit weekend BSOD op mijn laptop, en bij het rebooten weer, “unmountable boot device”. Nog eens rebooten en alles was in orde, maar ik ben toch maar beginnen backuppen.
Miserie, miserie, mijn foto-archief staat op een externe iomega van 250 gig (zo een laptop ding, zonder extra voeding), speciaal om die veilig te bwaren. Ik neem ze zelden ergens mee naartoe. Ze is nog geen jaar oud, en ze begint al kuren te krijgen. Soms stopt ze met draaien, alsof ze niet genoeg stroom krijgt (wat niet het geval is), ik heb al de data gekopieerd (2 onleesbare foto’s, een klein offer) en gebruik de schijf niet meer. Misschien eens mee terug gaan.
En dan nu de laptop schijf zelf ook leeghalen, en dan eens dringend naar een deftig backupscenario zoeken, want het is een kwestie van tijd eer ik het vlaggen ga hebben.
Ik zou daar eens een post moeten over schrijven. Over hoe we op congé gaan met 15 man, en hoe er dan 12 fototoestellen meezijn. En hoe die nooit het juiste uur ingesteld hebben, soms zelfs niet in de verste verte. Als je al die foto’s dan verzamelt op 1 plaats, dan wil ik die chronologisch.
Een bepaalde gebeurtenis, D. wordt met ski’s van de trap geduwd bijvoorbeeld, vier man trekt foto’s. Begin de beste maar eens te zoeken, ze staan niet naast elkaar.
Oplossing? De relatieve tijdsafwijking per toestel bepalen (daar zijn verschillende manieren voor, al dan niet optimaal), en dan met allerhande tools de EXIF-data gaan berwerken. Dan nog een beetje EXIF-data in de filenames duwen, om het alfabetisch sorteren op naam gelijk te maken aan het sorteren op het tijdstip dat de foto genomen werd, maar niet uit het oog verliezen dat de originele filenames nog te herkennen moeten zijn.
Enzo. Ik zal dat eens opschrijven, met schermknallen en al. Maar nu niet, ik heb foto’s te bewerken
Daarnet op weg van het werk naar huis, een bestelwagen voor mij die op de oprit van de A12 doodleuk wat vuil uit zijn raam dumpt. Niet zomaar effe een sigarettenpeuk, neen, twee plastieken frisdrankflesje van een halve liter en een papieren zak van een fastfoodketen.
Hij verliet onmiddellijk de A12 en ik dacht er te laat aan om zijn nummerplaat en bedrijf te noteren. Het was een felgeverfde bestelwagen van een drinkwatermerk denk ik, het begon met “aqua”, en achteraan op beide deuren een vrouwengezicht en een krat waterflesjes. Om 19u05 op de oprit van de A12 ter hoogte van de N16.
Mijn Nikon D40, ingesteld op VI+, met de standaard kitlens (18-55) (klikken voor groter):
Cedde zijn Sony T50, een compact digitaal ding (klikken voor groter):
Beide foto’s recht uit het toestel, niks foefelare.
Op snowboardvakantie hadden we heel wat verschillende toestellen (een stuk of 10), een gans gedoe om die te synchroniseren (don’t ask), zo kunnen we alle foto’s chronologisch zien, gelijk van welk toestel. Daarbij sprongen deze twee foto’s er nogal uit vond ik.
Ok, mijn cadrage trekt op niet veel, en de foto’s in kwestie zijn ook niet schitterend, maar wat een verschil zeg.
Mijn madam vindt die venten losers, omdat ze zo zwak zijn. Langs de ene kant kan ik ze verstaan, langs de andere kant zijn op hol geslagen hormonen moeilijk in te tomen, en is het een heel onnatuurlijke situatie.
Ik: “Als ge een kat in een beenhouwerij zet, dan moet ge niet verschieten dat ze aan de sosissen zit.”
Zij: “Maar toch niet van den eersten dag?”
Ik: “Als dat beest nu honger heeft? Of het zijn écht lekkere sosissen?”