Dit weekend wordt 50 jaar Mater Dei gevierd, de lagere school die ik helemaal doorliep. Gisteren vond er een quiz plaats, mijn oud-klasgenoten en ikzelf (op de foto zijn enkel de venten te zien) schreven ons in als “De Bille ‘95″, een anekdotische naam die enkel door insiders begrepen wordt. Een klein incident, een leuk voorval, het duurde hoogstens twintig seconden maar was legendarisch. Het is meer dan vijftien jaar geleden en iedereen wist onmiddellijk waar het over ging.
Er waren een stuk of twintig ploegen, na de eerste ronde (wiskunde) stonden we op de eerste plaats (onterecht wegens fout van de jury, maar dat is onbelangrijk). Toen hadden we moeten stoppen, op ons hoogtepunt, zoals Justine Henin, maar we gingen door. We eindigden uiteindelijk als vierde, maar ik onthou vooral dat we ons geweldig amuseerden.
Daarna nog wat blijven hangen, oude verhalen bovenhalen, rond de schoolgebouwen dwalen en ons oud voelen, versteld staan van al de leerkrachten die daar na vijftien jaar _nog_ rondlopen, en eigenlijk geen haar veranderd zijn, en vooral veel lachen. Ik had spierpijn van het lachen.
Onze klas was niet compleet, er ontbrak een hele hoop volk, maar dat kon de pret niet bederven. We halen dat zeker nog eens in, ooit, misschien. De afwezigen hadden in elk geval ongelijk.
Ik had het met een collega over die actrice uit Katarakt, Karlijn Sileghem, dat ze ook in het (uberfantastische) Peulengaleis speelt. Enkele kliks later bleek dat ze ook nog in Mik, Mak en Mon speelde. Effe zoeken op youtube, en het bovenste filmpje kwam tevoorschijn.
Mijn collega en ik keken, en zagen dat het goed was. Mik, Mak en Mon zei me absoluut niks, misschien ben ik daar te jong voor, maar toen ik de beelden zag wist ik het ineens weer. Die rode kooi, de melk, de sterretjes op hun hoofd die oplichtten, ow yeah.
Maar wat zag mijn lodderig oog dan ineens? Stefan Danhieux is Mon! Stefaan, ons beter bekend als Stef, de regisseur die jaren aan het stuk (misschien nu nog steeds, in 2004 toch nog zo blijkt) het schooltoneel op het Sint-Pieterscollege in Jette regisseerde. Ik speelde onder zijn regie Romeo in Romeo en Julia, en … in Oorlog Boven Sarajevo (ben de naam kwijt). Zou ik de enige zijn die dat nooit geweten heeft, of de enige die dat _wel_ weet?
Het is eigenlijk bijna twee weken geleden dat ik nog min of meer iets heb geblogt, en ik wil zoveel vertellen.
Donderdag (29 november) waren het dus de uitreikingen, de acht finalisten werden op het podium geroepen. We kregen allemaal een all-in-one-printer van Lexmark, een Lexmark X4850 en een (mooie grote) rugzak van Dexia met goodies in. Wireless! Juist, in het stopcontact pluggen, en het ding maakt verbinding met mijn draadloos netwerk. Zeer fijn, ik had net een printer en scanner nodig en was er bijna voor naar de winkel getrokken, net lang genoeg gewacht dus.
Van de acht finalisten werden er vier winnaars gekozen, waar ik spijtig genoeg niet bij was. De winnaars kregen elk ook nog eens 1250 euro (mooi bedrag lijkt me zo). Dat ik niet bij de winnaars zat is ongetwijfeld rechtvaardig, mijn eindwerk was dan ook niet rechtstreeks van een groot nut voor de bedrijfswereld, het was eerder onderzoek. Als ik de onderwerpen hoor, en de inleiding die de winnaars gaven over hun thesis dan twijfel ik er niet aan dat de besten gewonnen hebben.
Voor en na de uitreiking kregen we een optreden te zien van strijkers, de Mitsubishi-school ofzo (sla mij dood, geen zin om het op te zoeken), voor de pauze (en uitreikingen) waren het de allerkleinsten (ongelooflijk wat die pagadders kunnen op drie- of vierjarige leeftijd). Na de pauze de iets ouderen, het was mijn eerste klassiek concert, en het was te pruimen. Het duurde enkel net iets te lang, maar alle begin is moeilijk
Na het optreden walking diner, oh baby. Oesters, zalm, kaasschotel, broodjes, loempia’s, brochetten, wijn, … Zeer goed verzorgd. De weduwe en dochters van Meneer Elleboudt hebben dat voortreffelijk gedaan.
Ik meldde het al in mijn afstudeerpost, dat mijn thesis genomineed werd voor de tiende Baudouin Elleboudt Awards (2007). De thesis was getiteld “Power Control Based Topology Construction for Distributed Wireless Sensor Networks“, maar waarover het ging is niet zo moeilijk als het klinkt. En fier dat ik ben!
The Baudouin Elleboudt Awards is de opvolger van de NIT-ITP die elk jaar 4 eindwerken van informaticastudenten aan Belgische universiteiten en hogescholen beloont met een prijs.
Er zijn acht kandidaten (van heel Belgie), en op donderdag 29 oktober november kiest de jury vier winnaars, maar we krijgen alle acht een prijs. Een mooie gelegenheid om mijn professoren nog eens terug te zien.
Hetgeen volgt zou u hard kunnen vervelen, u bent gewaarschuwd.
Het begon met het leren van protocollen om netwerktopologieen op te bouwen, en verschillende technieken te bekijken en te simuleren. De technieken werden moeilijker, en de resultaten waren ook niet altijd zo duidelijk meer. Uiteindelijk baseerde ik mij op een idee en werkte zelf een techniek uit, na heel veel wringen slaagde ik erin een gedecentraliseerd netwerk op te bouwen met een minimum aan powerconsumptie en een maximum aan connectiviteit.
Een iets praktischere uitleg is hier misschien op zijn plaats.
Stel je voor dat je “computers” hebt ter grootte van een suikerklontje, dat op batterijen werkt. Geen scherm (uiteraard), geen harde schijven, eerder iets als een horloge. Zorg ervoor dat ze niet te duur zijn (rond 1 dollar per stuk) en maakt er zo een hele hoop. In elke “node” (knoop, klein computertje ter grootte van suikerklontje dus) bouwt je “sensoren”, zoals bijvoorbeeld een temperatuursensor. Leg drie nodes naast elkaar en laat ze draadloos met elkaar communiceren (infrarood, dmv geluid, WiFi, …), 1 van de nodes hangt aan het “internet” en verzamelt de temperaturen op een website, die elke minuut wordt aangepast.
Zeer fijn, leg een node in elke kamer van je huis en je kan overal de temperatuur meten, zonder draden. Neem nu een duizendtal van die nodes, huur een vliegtuig en vlieg over een groot natuurreservaat, smijt af en toe een node door de venster. Nadat al de nodes verspreid zijn zet je de node die verbonden is aan het internet (de “sink”) aan de rand van het natuurreservaat. Veel vijven en zessen later stromen de gegevens binnen, en de temperatuur meten kan bijvoorbeeld microklimaatwerking blootleggen, maar de mogelijkheden zijn eindeloos, fantaseer zelf maar.
Het doel van mijn eindwerk was dus een “netwerk” opbouwen, zodat na het uitsrooiien van die nodes alles werkt, en dat ze allemaal hun data naar de sink krijgen, door elkanders data door te geven tot het aan de sink is (de nodes zenden soms maar 10 meter ver, en het reservaat kan 100 kilometer groot zijn, veel doorgeven dus). De nodes werken op batterijen en kunnen niet altijd vervangen worden, dat is niet de bedoeling, er moet dus zeer zuinig met energie omgesprongen worden, en de data mag niet zomaar aan iedereen doorgegeven worden, maar enkel de “goedkoopste” weg mag gevolgd worden. In mijn eindwerk bouwde ik een algoritme om zo een topologie op te bouwen, door de nodes met elkaar te laten communiceren op verschillende zendsterktes, want hoe verder je wil zenden, hoe meer energie dat kost.
Verder ga ik er niet over uitwijden, maar ik vond dat geweldig interessant. Enkele voorbeelden:
Bij de bouw van een brug smijten we nodes in de beton, die meten het vocht en de druk. Elke maand rijdt er een wagen met meetapparatuur over de brug, die al deze nodes (ze hebben zelfs geen batterij nodig, passief kan ook, de wagen zorgt voor energie) ondervraagt en gegevens verzamelt. Er kan perfect in kaart gebracht worden waar de brug het meeste slijt, waar de beton onder teveel druk staat of waar er vochtophopingen zijn.
De nodes worden kleiner en kleiner, er bestaan er al zo groot als een speldenkop (!), en ze evolueren naar “Smart Dust”, sensornodes zo groot als een zandkorrel. De energievoorziening is 1 van de grootste problemen, vandaar dat er veel onderzoek dient te gebeuren naar geschikte protocollen die zuinig omspringen met energie.
Ik ging niet uitwijden, maar dat is duidelijk mislukt. Anyway, ik ben benieuwd naar de Awards, ik wil er wel zo eentje
Ik heb geen moied om dit allemaal na te lezen, er zit nul structuur in, excuses.
Twee ex-klasgenoten van mij (van de studierichting Industrieel Ingenieur aan de Erasmushogeschool Brussel) hebben gekozen om hun eindwerk in Vietnam te ondernemen. Op hun blog Amazing Adventures of Damien & David in Viet Nam kunt ge normaal alles min of meer volgen, dat hebben ze toch beloofd.
Ze vertrokken zaterdag 15 september, hoe lang ze wegblijven weet ik niet (ik gok drie maandenà, maar het lijkt me een zeer grote uitdaging.
Allen daarheen dus (hier de feed voor de luieriken).
Gisteren was het moment van de waarheid, da ik geslaagd was dat wist ik al van maandag, maar of ik nu die 80% gehaald had waar ik op hoopte was niet zeker, en hoeveel mijn eindwerk mij zou opleveren daar was ik ook benieuwd naar.
Het is gelukt, ik heb mijn 80% gehaald, maar niet enkel dat, ik ben ook nog in de prijzen gevallen (zoals twee jaar geleden).
Geslaagd met grote onderscheiding (83%, laureaat van mijn richting) in de opleiding “Elektronica- optie informatie- en communicatietechnieken”, ik heb dus de graad Industrieel Ingenieur Electronica - Master gekregen.
En dan waren er prijsuitreikingen, ik ging lopen met € 200 van het IWT-Tetra Project, “Gebruik van State of the Art Embedded HW/SW technieken in Mechatronica Toepassingen”. Ze vonden mijn eindwerk heel goed, en ik ben vereerd dat ik die prijs heb gekregen.
Mijn eindwerk (getiteld “Power Control Based Topology Construction for Distributed Wireless Sensor Networks”) wordt door het departement voorgedragen voor het behalen van Baudouin Elleboudt Awards 2007, en ge moet zelfs niet vragen hoe geweldig ik dat vindt. De concurrentie daar zal niet om te lachen zijn, maar dat zien we dan nog wel (in oktober, denk ik).
Content dat ik was. Er was eerst een kleine vergissing gebeurd, ik had blijkbaar een buis (9/20) voor een vak, omdat ze dachten dat ik gebuisd was op statistiek, maar ik herinnerde mij een 15/20. Ze gingen het effe nakijken en ik had een 13/20 ipv een 9/20 (daaronder viel trouwens dit vak dat niet zo goed afliep :)), dus 83% ipv 79,86%, en dus mijn graad zelf verdiend, en niet kado gekregen.
En nu is het helemaal gedaan, dat studeren, we gaan verder op zoek naar werk. Interessante aanbiedingen zijn nog steeds welkom trouwens, hoe meer hoe liever.
Excuses voor de zelfstoef, maar dat moet af en toe eens kunnen.
